Bahu | Alexis03

Dogoń chwilę i daj mi ją na moment.

W sobotę i wczoraj świetnie się bawiłam na koncertach Przebojowego Lata. Było świetnie !
A bawiłam się z Juliś, która jako jedyna, pofatygowała się przeczytać poprzednią notę, a nawet ją skomentowała.

Hmm.. Co mam dziś napisać.
Nie wiele mogę.
Może zacznę od tego, że właśnie kolejny dzień mojego życia dobiegł końca, a rónocześnie kolejny się zaczął. Czas biegnie nieubłaganie i choć każdy z nas chciałby go zatrzymać chodź na moment, on nie czuje się dostatecznie przywiązany do chwili by pozwolić jej trwać.

Dziś miałam bardzo dziwny dzień. Dużo myślałam o przeszłości. Nawet bardzo dużo. Chyba aż za bardzo. Bo niektóre wspomnienia znów wywołały ból. Niektóre są we mnie tak głęboko, że nie sposób o nich nie myśleć. Atakują mnie zatem za każdym erazem, gdy nie mam jak odciągnąć uwagi w inną stronę.
`Dziwne zjawisko umysł ludzki. Zgłębiając go można popaść w paranoję, jak psychiatra, który lecząc pacjenta, jemu pomógł, a sam oszalał.
Czy ja też oszaleję?
Jak wiele można znieść?
Oj wiele. Wierz mi na słowo. Dużo w moim życiu przeszłam i wiem, że jeszcze więcej mnie w nim czeka. A choć mam tylko 17 lat, wiem co to ból i cierpienie. Widziałam tego tyle, że nawet sobie nie zdajesz sprawy. A i wiele przeszłam. Ale nie będę sie tu o tym rozpisywać.

Pozdrawiam moją Juliś, która zawsze wytrwale przy mnie jest i brnie przez kolejne wersy moich myśli. Ona jak nikt inny nie boi się mojego umysłu. Potrafi w ciszy zgłębiać moje wspomnienia, zapisane na kartach pamiętnika. Wie o mnie wszystko, a niekiedy nawet więcej niż ja sama. Jest moją podporą i to dzięki niej, nie boję się mdleć w trudnych chwilach, bo wiem, że nie upadnę z wysoka na beton. ;] xD

Posted on 28/7/2008 23:12:30 | Comments (1)

Wiesz gdzie kończy się dzień ?

Ta..
To moja pierwsza notka, na tzw. Blogu.
Co mam tu pisać?
Może mam sie zwierzać?
Nie, to nie dla mnie.
Nie tu.
Swoje życie opisuję na moim prywatnym blogu, na photo blogu albo w moim zeszycie.
To co piszę, to zwykłe błachostki, drobiazgi, przypadki.
Nic ważnego dla osoby drugiej, ale dla mnie, są to wydarzenia kreujące moje życie i charakter.
Nie jestem taka jak wszyscy inni, którzy mają pretensje do tych bardziej innych od innych że odmieniają się swoją innością od całego społeczeństwa.
To zagmatfane stwierdzenie ma jedną, jedyną puentę.
Jesteś człowiekiem. Różnisz się od wszystkich innych stąpających po tym świecie ludzi tyko dwoma cechami.
Nie, nie jest to wygląd i zainteresowania.
Albowiem w wyglądzie, wiele rzeczy może by wspólnych, a i zainteresowania podobne.
Odróżnia Cię od wszystkich Twoja osobowość, której nie można powtórzyć, dlatego, że Ty sam ją kreujesz.
To zaleta drugiej cechy, jaką jest wyjątkowość Linii Papilarnych.
Bo tak jak nie znajdziesz dwóch identycznych zebr, z identycznym ułożeniem pasków, tak nie da się odszukać dwojga takich samych ludzi.
Bo chodźby to były bliźnięta, będą się różnić osobowością i Liniami Papilarnymi.
A więc drogi, zbłąkany czytelniku, który usilnie próbujesz sie przedżeć przez te wymysły 17-latki, ciesz się, że jesteś inny od tych bardziej i mniej innych, przynajmniej nie zgubisz sie mamie w tłumie.

Pozdrawiam .
Alexis.

Posted on 21/7/2008 15:48:55 | Comments (1)